سلام عزیزم. خوشحالم که اینجا نوشتی و کمک خواستی. از حرف‌هات معلومه فکرِ شروع مدرسه چقدر بهت فشار آورده. لازم نیست روز اول خودت رو مجبور کنی بری وسط یک جمع یا به کسی ثابت کنی دوست‌های زیادی داری. حتی سلام کردن به یکی از دوست‌های پارسالت، یا نشستن کنار کسی که باهاش راحت‌تری، می‌تونه یک شروع کوچک باشه.

اگر دلت خواست به همون بچه‌های پارسال نزدیک بشی، می‌تونی از قبل به یکی‌شون یک پیام ساده بدی: «سلام، امسال هم مدرسه‌مون یکیه؟ خوشحال می‌شم ببینمت.» لازم نیست از همین حالا حدس بزنی چه جوابی می‌دهند. کم بودن تعداد دوست‌هات هم چیزی نیست که بابتش خجالت بکشی.

چون گفتی با فکر مدرسه دلت می‌خواد گریه کنی، خوبه همین امروز این موضوع رو به یک بزرگسال امن، مثل پدر یا مادر، یکی از نزدیکانت یا مشاور مدرسه بگی. حتی می‌تونی همین متنی رو که اینجا نوشتی بهش نشون بدی.

از مشاور مدرسه بخواه همراهت یک گزینه مناسب و مطمئن پیدا کند. لازم نیست با این نگرانی تنها بمونی.

عزیزم اگر رشته‌ای را دوست داری، به‌خاطر مختلط بودن دانشگاه از علاقه و آینده‌ات نگذری. حضور پسرها لزوماً به معنی محیط بد نیست؛ مهم این است که خودت حدومرز مشخصی داشته باشی و هدفت را فراموش نکنی. قبل از تصمیم نهایی هم درباره فضای همان دانشگاه از چند دانشجوی فعلی پرس‌وجو کن. اگر محیطش واقعاً مناسب نبود، می‌توانی دانشگاه دیگری را انتخاب کنی، اما درس‌خواندن و رشته موردعلاقه‌ات را کنار نگذار.

به نظرم ال‌ای‌دی برای آشپزخونه بهتره، هم نورش بیشتره هم تمیز کردنش راحت‌تره. نئوکلاسیک هم قشنگه ولی بستگی به مدل کابینت‌ها داره. کلاسیک رو فقط برای آشپزخونه‌های بزرگ و خیلی شیک می‌پسندم.